DT News - Netherlands - Column Nurcan Yilmaz: De prijs van de eed

Nurcan Yilmaz

wo. 9 september 2026

Bewaar

Ik ben Nurcan Yilmaz en dit is mijn eerste column voor Dental Tribune. Ik val meteen met de deur in huis: laten we het hebben over work-life balans in de tandheelkunde. Of eigenlijk, over het gebrek eraan.

Ik kom uit een gezin van politiek vluchtelingen. Financiële ruimte was er nauwelijks. Mijn zomervakanties gingen niet naar een strand, maar naar sprokkelen: elke euro die ik kon missen, spaarde ik voor mijn collegegeld. Die mentaliteit is nooit meer weggegaan. Jaren later legde ik de lat in de tandheelkunde steeds hoger. Ik had immers een eed afgelegd. Ik wilde naar eer en geweten handelen, elke dag opnieuw, en mijn patiënten het maximale bieden. Kon of kan ik iets niet zelf, dan verwijs ik. Zonder ego, zonder aarzelen.

Maar stilstaan was er niet bij. De afgelopen jaren haalde ik mijn NVvRT-, EPA- en NVOI-registraties. Ik stond steeds vaker op het podium. Vorig jaar bouwde ik een prachtige kliniek. Zakelijk gezien ging dat, denk ik, van een leien dakje. Maar het had een prijs.

Want waarom deed ik dit allemaal? Waar rende ik naartoe, of rende ik nog steeds? Waarom voelde ik tegelijkertijd de drang om nóg harder te gaan sporten? Het antwoord bestaat niet, niet in één zin. Maar innerlijke onrust is voor mij altijd het sleutelwoord geweest. Waar die vandaan komt, dat is wellicht een verhaal voor een volgende blog. Ik kan je in ieder geval verklappen: dat gaat niet zonder constante therapie.

Aan de gemiddelde praktijkeigenaar hoef ik niet uit te leggen wat er allemaal komt kijken bij goed leiderschap, ondernemerschap en werkgeverschap. Personeel aansturen, verantwoordelijkheid dragen voor een team, beslissingen nemen die verder reiken dan je eigen stoel: dat is een baan op zich, naast het vak dat je ooit koos. En bij mij komt daar nog een laag bovenop: mijn rol als oudste dochter.

Wie het weet, herkent het meteen. Internationaal wordt er steeds meer gesproken over ‘eldest daughter syndrome’: het patroon waarbij de oudste dochter al vroeg verantwoordelijkheid draagt voor het gezin en dat gevoel van moeten presteren en zorgen meeneemt de rest van haar leven. Het is geen officiële diagnose, maar het fenomeen wordt wereldwijd herkend, juist ook bij vrouwen uit migranten- en vluchtelingengezinnen zoals het mijne. Opvallend genoeg zie je dat veel succesvolle, gedreven vrouwen met diezelfde achtergrond later kiezen voor een leven zonder kinderen, of in elk geval een leven mét lang uitstellen. Toeval? Ik denk het niet.

Ik deel dit niet om medelijden, maar omdat ik denk dat veel collega's zichzelf hierin herkennen. De tandheelkunde vraagt precisie, verantwoordelijkheid en toewijding. Maar niemand vertelt je vooraf wat dat met je privéleven doet, met je lichaam, met je rust.

Ooit legde ik de eed af. Daar ga ik mij aan houden. Maar ik leer, stap voor stap, dat dat niet betekent dat ik mezelf voorbij mag lopen.

Wordt vervolgd.

To post a reply please login or register

VGerelateerde artikelen

Column Reinier van de Vrie: Uitzwaaien

Hij is inmiddels zeker zo’n zes meter hoog. Bij windstilte wijst hij kaarsrecht naar de hemel. Met een beetje wind zwiept hij gezellig heen en weer. En in...

Column Reinier van de Vrie: Enquêtemoeheid

Je bent nog niet uitgecheckt of je krijgt al een mail met de vraag wat je van het verblijf in het hotel vond. Boek geleend bij de bibliotheek? Graag je ...

Column Reinier van de Vrie: De gelegenheid

In de tijd dat er nog lange rijen bij de kassa in de supermarkt stonden ben ik per ongeluk wel eens buiten gekomen met een onbetaald kratje bier onderop de ...

Column Richard Mastwijk: Van de plofkip naar de plof-bv

Bij alles waarin het woord ‘plof’ voorkomt, heb ik op voorhand een negatieve associatie. Om te beginnen bij de plofkip. De televisiebeelden van kaal ...

Column Reinier van de Vrie: De boel de boel

In het begin van tweede klas op de basisschool liet ik het er volledig bij zitten. Over een paar weken zou ik toch gaan verhuizen van een dorp naar een ...

Column Reinier van de Vrie: Paar druppies olie

Ik heb een tijd in een gehorig huis gewoond. Het is niet ideaal als tussen je toilet en de woonkamer van de buren alleen een enkelsteens muurtje staat, maar...

Column Reinier van de Vrie: Kapper

Ik ben zo iemand die jaarlijks meer geld uitgeeft aan de tandarts dan aan de kapper, in tegenstelling tot kennelijk de meeste andere mensen. Nu laat ik maar...

Column Reinier van de Vrie: Filteren

Ik reed met de trein vanuit Rotterdam naar Utrecht. Het was me niet helemaal duidelijk of ik nou in een Intercity zat of in een Sprinter. Het perronbord gaf...

Column Reinier van de Vrie: Wouw

Wilt u geen tandartsstoelen meer op Marktplaats aanbieden? Dat is namelijk heel slecht voor het imago van de tandarts of mondhygiënist. Zoals u ...

Column Reinier van de Vrie: Opnemen

Ongetwijfeld heeft een patiënt je weleens glazig aangekeken omdat je tandheelkundig jargon gebruikte. En omgekeerd zul je zelf ook weleens hebben moeten ...

Opleiding

Live webinar
wo. 9 september 2026
7:00 (CET) Amsterdam