Meer dan tandarts: Bouke de Vries – voorzitter christelijk zangkoor

“Ik ben nu bijna tien jaar voorzitter van Christelijk Gemengd Koor Canticum Novum. Dat is een soort oratoriumvereniging met 35 leden. Ik zing zelf al veertig jaar en het koor bestaat al vijftig jaar. We zingen vooral klassieke kerkmuziek, maar soms ook wel moderne stukken, van John Rutter bijvoorbeeld.

Wat ik vooral leuk vind aan zingen, is dat je je dagelijkse beslommeringen opzij kunt zetten. Je bent met leuke dingen bezig, waar je je volledige aandacht bij nodig hebt. Ik kan tijdens het zingen bijvoorbeeld niet even stiekem googelen op mijn telefoon. We zijn de hele avond intensief bezig en praten na de zang altijd nog een uurtje na. We zeggen alles tegen elkaar. Het is een heel vertrouwd groepje. Het is fijn om je elke week op een andere manier te kunnen uiten.”

Ave Maria

“Zingen verzet je gedachten. Vroeger had ik naast mijn werk een druk gezin met vier dochters. Van zingen kom ik echt tot rust. Het verrijkt je leven ook. Je komt met veel mensen in contact, er gaat een wereld voor je open. De cultuurwereld kende ik niet. Het is een heel bijzondere wereld, heel anders dan hoe ik mijn leven leef als tandarts. Het zijn aparte mensen. Ze zijn allemaal een beetje gek. Hoe die mensen zich kleden bijvoorbeeld: met lange gewaden met allerlei kleuren, wild haar, heel extravagant. Dat vind ik prachtig. Ik vind het knap dat je zo kunt zijn. Zo ben ik zelf niet. Ik heb veel respect voor dat soort mensen. Zij zijn allemaal genetisch heel anders dan ik. Dat vind ik het mooie van cultuur.

Het zingen doet me veel. Soms grijpen teksten me echt aan. Dat geeft me veel voldoening. Ik vind vooral het Ave Maria van Schubert fantastisch om te zingen, maar ben ook gecharmeerd van het Laudate Dominum van Mozart, de Deutsche Messe van Schubert en Cantique de Jean Racine van Gabriel Fauré. Grote stukken als de Messiah van Händel, de Johannes-Passion van Bach en het Weihnachts-Oratorium van Bach zing ik inmiddels bij wijze van spreken van achter naar voren en van voren naar achter. Dat is fantastisch om te doen.”

Oliebollen bakken

“Ik heb altijd vrijwilligerswerk gedaan in Rozenburg, het dorp bij Rotterdam waar ik ben geboren en getogen en waar ik alweer lange tijd woon. Eerst was dat voor de kerk, daarna voor de scholen van de kinderen, nu voor het koor. Ik wilde wel voorzitter worden van Canticum Novum, maar ik wilde niet alles zelf doen. Daarom heb ik voor alles commissies ingesteld, bijvoorbeeld voor reizen, activiteiten, feesten en de kas. Ik wilde medewerking hebben van het hele koor en de taken verdelen. Dat is gelukt. Het geeft draagvlak in de vereniging en betrokkenheid. We doen veel acties om geld te genereren, zoals oliebollen of ijzerkoekjes bakken. Dat wordt ontzettend breed gedragen en daar ben ik blij mee.

Ik ben ook medeoprichter van een theater. We hebben met een stichting een kerk gekocht en omgebouwd tot Muziektheater De Ontmoeting in Rozenburg. Dat draait volledig op vrijwilligers. Er repeteren meerdere muziekverenigingen; naast ons onder meer een mannenkoor, een dameskoor, de harmonievereniging en een popkoor. Ahmed Aboutaleb, voormalig burgemeester van Rotterdam, komt graag in ons theater. Tien jaar geleden ontving ik van hem een lintje in de mooie Burgerzaal van Rotterdam. Dat heb ik heel erg gewaardeerd. We treden met CGK Canticum Novum twee keer per jaar op in ons muziektheater. Vorig jaar hadden we ons jubileumconcert. Met 150 man was dat uitverkocht.”

Familie Von Trapp

“Mijn dochters zijn allemaal heel muzikaal. Ze spelen piano en orgel, dat is wel heel bijzonder. De drie jongsten hebben ook allemaal op een koor gezeten. We hebben eens op een familiefeest de familie Von Trapp nagedaan, uit de film The Sound of Music.

Buiten het koor zing ik verder bijna nooit. Behalve een keer in Parijs. Mijn vader is van Friese komaf en door hem kan ik het Friese volkslied zingen. Toen we eens in Parijs waren, kwam ik daar een Nederlandse zanger tegen. Hij kende het Friese volkslied ook. En warempel, toen hebben we dat samen in een restaurant gezongen. Heel toevallig kwam een vriend van mij een week later in datzelfde restaurant in Parijs. Vertelde die uitbater dat hij vorige week een gekke man te gast had die het Friese volkslied begon te zingen. Dat was ik dus, niet te geloven.”