Search Dental Tribune

Column Sandra Veen: De mens achter de mond

Foto: AdobeStock

do. 17 september 2026

Bewaar

Beste lezers, ik zal beginnen met mezelf voor te stellen. Ik ben Sandra Veen-van Houweninge, tandarts sinds 2006 en heb een praktijk voor algemene tandheelkunde in Houten. Daar woon ik ook, met veel plezier, samen met mijn man en dochter van 8 jaar.

De redactie benaderde mij om een column te gaan schrijven, mede omdat men graag wat meer vrouwelijke input zou willen. Dat leek mij een leuke opdracht, ook gezien het feit dat nu 54% van de tandartsen vrouw is en bij de opleiding tandheelkunde 69% van de studenten vrouw is. Hoog tijd dus voor een (meer) vrouwelijk perspectief, wat mij betreft.

Ik stuitte laatst op een voor mij nog onbekend begrip: genderessentialisme. Dat is de opvatting dat mannen en vrouwen van nature fundamenteel verschillende eigenschappen, rollen of capaciteiten hebben. Afgezien van het feit dat ik dit een mooi woord vind, is het de vraag of deze opvatting ook van toepassing zou kunnen zijn bij tandartsen.

Zou het kunnen dat een normale dag in de praktijk voor een vrouwelijke tandarts heel anders verloopt dan voor een mannelijke tandarts? Neem de maandagochtend die ik zojuist heb ervaren. Geen internet, storing bij Ziggo, geen inzage in patiëntendossiers, geen telefonische bereikbaarheid. Mijn eerste patiënt is om 7.30u aan de beurt, maar haal ik pas om 7.40u naar binnen, omdat ik eerst vergeefse pogingen heb moeten doen om toch internet tevoorschijn te toveren. (Hebben vrouwen daar meer problemen mee dan mannen?) Mijn uitleg en excuses voor de te late start worden beantwoord met: dat is niet mijn probleem. En dat was dat.
Dit is overigens een wat oudere, mannelijke patiënt.

De rest van de dag loop ik achter de feiten aan. Ik begin later aan m’n afspraken en dit wordt nog eens verergerd doordat een behandeling enorm tegenzit. Bij het plaatsen van een kroon bij een dame met een extreem gevoelige 46 die nauwelijks te verdoven valt, zelfs met intra-ossale anesthesie, zijn er meerdere verdovingen nodig, ben ik daardoor twee keer zo lang bezig dan de geplande tijd. Uiteindelijk lukt het toch en ze is zo blij dat ze me een knuffel geeft bij het vertrek.

Zouden deze reacties anders zijn geweest als ik een man was geweest, vraag ik me af. Of heeft dit puur te maken met hoe goed je bent in je eigen grenzen bewaken? Maar zijn mannen daar misschien beter in dan vrouwen?

Toen ik begon met studeren was het vooral het technische aspect van het vak waar de aandacht naar toe ging, zoveel mogelijk goede skills ontwikkelen. Daarna kom je er in de praktijk pas achter dat het daar eigenlijk helemaal niet om draait. Het is de mens die je in de stoel hebt liggen die het vak interessant maakt, of niet, het is maar net hoe je het bekijkt.

Ervaren meer van mijn vrouwelijke collega’s verschillen in benadering van patiënten jegens de tandarts? En lukt het om deze benadering op een goede manier te beantwoorden, iets waar ik na bijna 20 jaar in het vak te zitten, nog steeds nieuwe inzichten over opdoe. Zou het niet goed zijn daar meer bij- en nascholing in te krijgen? Dat zou voor zowel mannen als vrouwen heel verrijkend zijn lijkt me.

Ik hoop jullie in m’n volgende columns mee te kunnen nemen in mijn ervaringen met de mens achter de mond!

To post a reply please login or register
advertisement
advertisement