Search Dental Tribune

Column Erik Ranzijn: Thee

Foto: AdobeStock

za. 18 april 2026

Bewaar

Mijn laptop begon wat kuren te vertonen. Het opstarten ging steeds trager. Daar kon ik op zich wel mee leven, want de oplossing was relatief eenvoudig: ik zette hem gewoon niet meer uit. Maar toen het ontwaken uit de slaapstand meer tijd nodig had dan de gemiddelde puberjongen, was het tijd om maatregelen te nemen. Ik overwoog om een nieuwe te halen, maar met het oog op de duurzaamheid bood ik hem ter reparatie aan bij een gespecialiseerd bedrijf.

Een nerd-achtige dertiger kwam aan de balie. Hij had sluik, halflang haar en droeg een bril met een donker montuur. De ronde hals van zijn trui was wat uitgerekt, alsof hij hem vaak over een veel groter hoofd had aangetrokken. Daardoor leek zijn nek vrij lang. Hij had geen broek aan, maar een pantalon die nog van zijn vader geweest kon zijn. Zonder veel oogcontact te maken, stelde hij me een paar vragen over het gedrag van de laptop. Na elk antwoord was hij even stil. Zijn blik werd steeds zorgelijker. En de mijne ook. Volstrekt onverwachts zei hij: Oké, kom over een uur maar terug. Dan is-ie klaar. Enigszins in verwarring verliet ik de zaak.

Het loonde niet om heen en weer naar huis te fietsen en ik wandelde door de buurt die in mijn studententijd nog verpauperd was, maar inmiddels helemaal hip en trendy. Om het hippe karakter tot uitdrukking te laten komen, werd er gegrossierd in woordspelingen. Zo zag ik een restaurantje waar je louter eiergerechten kon eten en het bedienend personeel op het terras een polo droeg met Eggspert op de rug. Ik had gewaarschuwd moeten zijn, want toen ik volgens mij een café binnenliep met de naam T-Bar, bleek het een uitspanning te zijn waar je louter thee kon drinken.

Hoewel ik helemaal niet zo'n trek in thee, had besloot ik er te blijven.

Ik ging aan een tafeltje zitten waarop een tijdschrift lag met de titel Happinez. Als je iets een beetje anders kunt schrijven, wordt het gedaan. Wederom kwam een dertiger vragen wat hij voor me kon doen. Deze jongen had zijn haar in een knotje boven op zijn hoofd en verschillende tattoos (ont)sierden zijn armen. Een beetje pesterig vroeg ik of hij ook thee had. Dat had ik beter niet kunnen doen. Hij begon me uitgebreid te vertellen over de verschillende soorten thee, hun herkomst, de groei aan de zon- of juiste de schaduwzijde van de heuvels, de pluk en het droogteproces. Het Handbook of Tea werd integraal voorgedragen. En dat terwijl ik eigenlijk liever een biertje had gehad.

Even overwoog ik om hem tot wanhoop te drijven door een kopje bosvruchtenthee te vragen. Maar het kon ook subtieler. Ik zei: Als ik het zo hoor, ben je een echte thee-o-loog. In deze buurt schrikken ze niet van een flauwe woordgrap, dacht ik nog. De jongen glunderde van trots. Deze erkenning van zijn deskundigheid was helemaal in de roos. Volmondig beaamde hij zijn net verworven titel. Uiteindelijk kreeg ik best een lekker kopje thee.

To post a reply please login or register
advertisement
advertisement