Search Dental Tribune

Vanuit de stoel: Beter bij elkaar

Foto: AdobeStock
Jan Don

Jan Don

do. 20 augustus 2026

Bewaar

Twee vullingen in mijn bovengebit moeten worden vervangen. Geen wonder: die zitten er al bijna vijftig jaar in! Amalgaamvullingen worden vervangen door composiet. Mooi materiaal, zo begrijp ik. Plakt lekker. En in de kleur van mijn andere tanden en kiezen. Niet dat ik last heb van die oude vullingen, maar op de eerder genomen foto is te zien dat mijn kiezen ook scheurtjes vertonen: ‘cracks’. En die composiet houdt het boeltje beter bij elkaar. Althans dat is wat ik ervan begrijp.

We begroeten elkaar. Handje. Even het mondkapje af. Job. Wat een vriendelijke man. Jong nog, zeg! Dat was me de vorige keer eigenlijk niet zo opgevallen. Job legt uit wat hij gaat doen. Dat wist ik al, maar het is toch prettig. Toch wat gespannen ga ik zitten. Altijd wel lekker, zo achterover. Ontspan je nou maar; dat gaat het best. Prikje van de verdoving voel ik nauwelijks. Ik probeer die ervaring van het vullen van 50 jaar geleden terug te halen. Hoe oud was ik? Dertien, veertien hooguit. Statig pand. Hoge gang, marmeren vloer. Hol als mijn kiezen. Geur van desinfectie. Nog een verdoving, nu aan de andere kant.

Lapje over mijn mond. Even bewust door mijn neus ademen. Geen reden voor paniek, maan ik mezelf. Gewoon even bewust door je neus ademen. Moet dat lapje niet ook mijn neusgat afdekken, natuurlijk! Gaat goed, kalm blijven. Er worden instructies gewisseld met de assistente. Ik versta het nauwelijks en wat ik versta, begrijp ik niet. Ignorence is bliss.

Het boren begint. O ja. Bekend gevoel. Maar is het wel een gevoel? Goed beschouwd voel je niks. Je hóórt alleen des te meer. Alsof die boor in je gehoorgang zit te graven. Ik las ergens dat je vingers geen verschil kunnen voelen tussen nat en koud. Het lijkt erop alsof ik ook geen verschil kan voelen tussen pijn en de schadelijk klinkende herrie. Ik krijg beelden van iemand die met een kango een betonnen vloer aan het verwijderen is. Eerst verticaal drillen en dan al drillend schuins omhoog wippen. Geen idee of dat ook is wat er echt gebeurt. Ik zie niets tenslotte. Ja, ik heb mijn ogen dicht. Dat vind ik wel zo prettig. Concentratie op de binnenwereld.

De boor stopt. Ik doe even mijn ogen open en zie Job door de microscoop in mijn mond kijken. Instructies aan de assistente. Het zaakje wordt weer dichtgeplempt. Kruiwagens beton worden leeg gekiept in het gapende gat. Prettig idee dat alles weer mooi wordt afgedekt. Even een paar keer bijten. Kiezen op elkaar; plaatje ertussen. Even mooi laten aansluiten, zegt Job. Andere kant aan de beurt. Maar nu voel ik wel iets! Ik maak een geluid en onmiddellijk stopt de boor. ‘Is het gevoelig?’ Precies, dat! ‘Ik zet er nog even een verdoving bij’. Prikje. Rust. Veel sneller klaar aan de andere kant. Later zie ik op de factuur dat het aan de ene kant om een meervlaksvulling gaat en aan de andere kant om een éénvlaksvulling. Altijd blij als het dan weer klaar is. Opgelucht. Dankbaar voor dit vakwerk. Nog even oppassen met hete dranken vanwege de verdoving. Ah ja, heel fijn. Dank je wel, Job!

To post a reply please login or register
advertisement
advertisement